talk about your feelings*

  Ο κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα κουτί, που κρύβει κάτι μέσα του -κάθε κουτί και διαφορετικό από το άλλο- . Δεν μπορείς να ξέρεις ή να κρίνεις πριν ανοίξεις το κουτί. Κάποια ανοίγουν εύκολα, ακόμα και με ελάχιστη προσπάθεια και κάποια άλλα είναι γερά σφραγισμένα. Μπορεί να σου πάρει καιρό, να χρειαστεί κόπο και αφοσίωση. Τα κουτιά αυτά είναι οι άνθρωποι που δύσκολα ανοίγονται, μιλούν, αφήνονται, εμπιστεύονται. Αυτοί που κρατούν τα συναισθήματα τους μέσα τους, για τον εαυτό τους και διστάζουν να τα αποκαλύψουν και να τα μοιραστούν. Καταλήγουν στην εσωστρέφεια κυρίως από ανασφάλεια, από αβεβαιότητα, από φόβο. Το φόβο της απόρριψης, της εξαπάτησης, της εκμετάλλευσης. Σιωπούν τάχα για να προφυλαχθούν.''Τι θα γίνει αν δεν νιώθει το ίδιο;'', ''τι θα γίνει αν γελάσει, αν αδιαφορήσει;'', ''τι θα γίνει αν δεν τα καταφέρω;'', ''τι θα γίνει αν στο τέλος πληγωθώ;''. Θες να μάθεις τι θα γίνει; Θα είσαι πάλι νικητής. Κερδισμένος, ακόμα κι αν όλα δείχνουν ότι έχασες. Γιατί το κάθε λάθος, η κάθε στραβή, η κάθε πληγή, όλα είναι ένα μάθημα. Συντελούν στο να σε κάνουν έναν έμπειρο άνθρωπο. Μην τρομάζεις λοιπόν. Μοιράσου. Μπορεί να είναι ριψοκίνδυνο να ανοίγεις την καρδιά σου, αλλά αν δεν τολμήσεις δεν θα μάθεις ποτέ. Και θα αφήσεις ευκαιρίες να πάνε χαμένες και ανθρώπους να φύγουν από κοντά σου πριν καν το καταλάβεις. Θα ζήσεις μετανιώνοντας για πράγματα που δεν είπες τη στιγμή που έπρεπε .Και που ξέρεις, αν κάνεις εσύ την αρχή ίσως εκπλαγείς σε πόσους ανθρώπους θα δώσεις λόγο ή κι ένα 'σπρωξιματάκι' για να ανοιχτούν κι εκείνοι.

~θα είναι αρκετό

Να μου πιάσεις το χέρι,
να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά,
να μ’ αγκαλιάσεις γλυκά,
να μου ζεστάνεις την καρδιά,
να με κοιτάξεις στα μάτια,
να μου μιλήσεις τρυφερά,
να μου ψιθυρίσεις ‘σ’ αγαπώ’
κι ότι σου λείπω

~θα είναι αρκετό

όχι πια~

…ήξερα
το βλέμμα σου όταν ήσουν χαρούμενος
το χαμόγελο σου όταν κάτι σου άρεσε πολύ
το γέλιο σου όταν κάτι σου φαινόταν αστείο
την έκφραση σου όταν ήσουν στεναχωρημένος
την λέξη που συμπλήρωνε την κάθε σου πρόταση
τον τρόπο που σκεφτόσουν και έβλεπες τον κόσμο
αυτό που ζητούσες απ’ τους ανθρώπους
και αυτό που σε πλήγωνε σ’ αυτούς
~αυτό που σε πλήγωνε σ’ εμένα~

~  ~  ~
σήμερα κάποιος με ρώτησε αν σε ξέρω
πέρασαν απ’ το μυαλό μου τόσες αναμνήσεις,
κι ύστερα ψιθύρισα
…όχι πια…

If roses are meant to be red
And violets to be blue
Why isn't my heart meant for you

5 μέρες για τα Χριστούγεννα^^

Άσε με να σε θυμάμαι γλυκά

Κουράστηκα. Φαίνεται πως εγκατέλειψα. Ίσως να μην προσπάθησα αρκετά μα ξέρεις, όταν χτυπάς μια πόρτα και κανείς δεν ανοίγει φεύγεις. Ίσως έπρεπε να κάτσω εκεί να περιμένω, μα χειμώνιασε και κρυώνω. Τώρα που δεν μπορώ να βασιστώ στην ζεστή σου αγκαλιά, ψάχνω αλλού την ασφάλεια. Τώρα που πια τα μάτια σου δεν με κοιτούν με αγάπη, ψάχνω αλλού την τρυφερότητα. Τώρα που το χέρι σου δεν κρατάει το δικό μου, ψάχνω αλλού αυτό που θα με κρατήσει όρθια. Μπορεί να τέλειωσε μα εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ πως υπήρξε. Γιατί είναι αλήθεια πως το ταξίδι ήταν όμορφο, ακόμα κι αν δεν φτάσαμε ποτέ στον προορισμό μας ή μάλλον ακόμα κι αν δεν φτάσαμε μαζί. Θα σε θυμάμαι όπως σε γνώρισα. Μα άσε με να ξεχάσω αυτόν που με άφησε μόνη.

~  Άσε με να σε θυμάμαι γλυκά.

12 μέρες για τα Χριστούγεννα *.*

στο παρελθόν ακόμα επιστρέφεις

Σ' αρέσει να κρατάς ενθύμια.Να φυλάς αναμνήσεις.Να αποθηκεύεις στιγμές.Σ' όποια μορφή, αρκεί να κρατάει ζωντανή τη μνήμη.Nα σου θυμίζει το συναίσθημα, τα πρόσωπα, τις μέρες που έφυγαν.Είναι η δική σου μηχανή του χρόνου που σου επιτρέπει να φέρνεις πίσω, έστω για λίγο, πράγματα που άξιζαν να γίνουν αναμνήσεις.Έτσι κρατάς αυτά που θα' θελες τόσο πολύ να ξανανιώσεις, να ξαναδείς, να ξανανακούσεις μα ξέρεις ότι δεν θα ξανάρθουν.Δεν θα ξανάρθουν γιατί δεν μπόρεσες να τα κρατήσεις.Ίσως και ποτέ να μην τα εκτίμησες τελικά.Μέχρι που τα έχασες.Μα τότε είναι πάντα αργά.Κι αν καμιά φορά νιώσεις νοσταλγία, μια βαθιά επιθυμία για το παρελθόν επιστρέφεις.Ξανά και ξανά. Μέχρι να έρθει η στιγμή που ο πόνος θα απαλύνει, και τότε οι επισκέψεις σου θα είναι όλο και πιο σπάνιες.Πιο σπάνιες ή απλά λιγότερο επώδυνες...

δεν θα αφήσω καμία ανάμνηση να ξεθωριάσει, τουλάχιστον όχι τώρα..όχι τώρα που ακόμα επιστρέφω!

μονάχα μια συζήτηση

Έμαθα να εκτιμώ τους αληθινούς φίλους, όταν αισθάνθηκα μόνη ~ όχι γιατί πραγματικά ήμουν μόνη, αλλά γιατί δεν έβλεπα αυτούς που ήταν δίπλα μου.

Σαν μικρό παιδί που ανοίγει ένα καινούριο παιχνίδι, έτσι κι εγώ, τέτοια χαρά και ικανοποίηση ένοιωσα ύστερα από κάτι τόσο απλό, αλλά παράλληλα τόσο σημαντικό, όπως μια συζήτηση. Νομίζω όλοι νιώθουν την ανάγκη να μοιραστούν. Ένα συναίσθημα, μια απορία, μια ενοχή. Και ποιος μπορεί να είναι πιο κατάλληλος να ακούσει από ένα φίλο;  Μια απλή αφορμή, έδωσε έτσι απλά την ευκαιρία σε μενα ~αλλά νομίζω όχι μόνο εμένα~ να ανοίξω την καρδιά μου και να δω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται να δουν τι υπάρχει μέσα. Δεν είναι ότι δεν το΄ξερα, απλά συχνά χρειάζομαι μια επιβεβαίωση λόγο ανασφάλιας. Ανασφάλιας που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που μ' απογοήτευσαν. Σήμερα είδα ξανά. Είδα το ενδιαφέρον. Είδα την αγάπη. Είδα πράγματα που είχα ανάγκη. Όταν περνάς καλά, λένε, ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Είναι αλήθεια. Ευχόμουν να πάγωνε για λίγο, για να μπορέσω να κρατήσω αποθέματα αυτών των στιγμών, μήπως αργήσουν πάλι να ξανα ρθουν. Ελπίζω οχι. Μα συχνά οι καταστάσεις μας εμποδίζουν. Μας κρατάνε πίσω. Αλλά είναι στο χέρι μας να διαμορφώσουμε τις κατάλληλες καταστάσεις.

θέλω να πω ευχαριστώ,
θέλω να πω σας αγαπώ,
θέλω να πω θα είμαι εδώ
μα ξέρω πως οι λέξεις δεν είναι αρκετές
για να το αποδείξω

για σας τις δυο
Γ* και Χ*

συναίσθημα*

Σ’ ένα κόσμο που μοιάζει τόσο ψυχρός υπάρχει ακόμα το συναίσθημα. Γύρω μας, όπως ο άνεμος. Περιπλανιέται. Σίγουρα πέρασε κι από κει. Σίγουρα χάιδεψε και τα δικά σου μαλλιά, απαλά, τρυφερά, με στοργή. Σίγουρα τράβηξε την προσοχή σου. Έκανε τα χέρια σου να νιώσουν παγωμένα, την καρδιά σου ζεστή, τη φωνή σου δυνατή, τα όνειρα σου άπιαστα.
~
Ξέρεις, πάντα αναρωτιόμουν ο άνεμος που πάει όταν φεύγει κι αν άραγε ταξιδεύει μόνος. Έτσι και τα συναισθήματα, που πάνε όταν φεύγουν; Κι αυτά είναι μόνα ή κουβαλάνε μαζί τους την ανάμνηση εκείνου που αφήνουν πίσω; Νομίζω… ή μάλλον θέλω να πιστεύω πως ποτέ δεν ξεχνούν. Κι αν ξεχάσουν, αργούν.
~
 Άλλοι ανάβουν τώρα το τζάκι, μα εγώ μαζεύω τις στάχτες μιας αγάπης που κάηκε. Θα τις σκορπίσω, δεν τις κρατώ. Σε κάθε σημείο που μου χάρισε το συναίσθημα, σε κάθε σημείο που μου χάρισε την αγάπη. Θα ταξιδέψουν κι αυτές με τον άνεμο. Κι ίσως φτάσουν κοντά σου. Ίσως πάλι και όχι. Τι σημασία έχει πια; Αν μπορούσες να το νιώσεις, θα το’ χες νιώσει πριν γίνει στάχτη.

έμαθα ν'αγαπάω τους ανθρώπους
και τώρα μαθαίνω να ζω χωρίς αυτούς που αγάπησα