# καλημέρα

   Αναρωτήθηκα εχθές μήπως ο μόνος τρόπος να το αφήσω πίσω μου, είναι να το βγάλω από μέσα μου. Μου ακούστηκε βάσιμο κι ίσως πιάσει. Όμως στην ιδέα και μόνο όσων θα ειπωθούν από την άλλη πλευρά, του πόνου του οποίου μπορεί να προκληθεί, τι να πω, διστάζω. Μα αφού ο χρόνος δεν με έχει ακόμα ελευθερώσει, πρέπει να βρω αυτό που θα το κάνει...

I can feel you forgetting me

Έπιασε τον εαυτό της να μιλάει για εκείνον. 

Να μιλά για στιγμές, λόγια, αισθήσεις κι αισθήματα.

Για αυτά που ακόμα δεν άφησε να φύγουν.

Για αυτά που συχνά φτάνουν στη σκέψη της, όμως διστάζει να   παραδεχθεί  πει. 

Παύση, κι ύστερα εκείνο το ύφος στο πρόσωπο της.

-Τι σκέφτεσαι;

-Πόσο ανόητη είμαι...

-Γιατί;

-Γιατί μιλάω ακόμα γι'αυτά που εκείνος έχει ξεχάσει.

#one more night

 
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι της εδώ και αρκετή ώρα, γυρνώντας πότε από τη μια και πότε από την άλλη,
προσπαθώντας ~μάλλον μάταια~ να κοιμηθεί.
Φαίνεται πως εκτός από την ίδια κι οι σκέψεις της στριφογύριζαν σ' εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο.
Ηχούν τόσο δυνατά τα βράδια.

Προσπαθούν απεγνωσμένα να αποσπάσουν την προσοχή σου.
Να σε παρασύρουν.
Επίμονες. Αδιάκοπες.



Έκλεισε τα μάτια με δύναμη ελπίζοντας να την γλιτώσει ο ύπνος

Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος

Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.
Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.
Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα...
Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψιθυριστά: ''Μεν κλαις''
Μόνο αυτό.Τίποτε άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό....

Αλκυόνη Παπαδάκη ''Στο ακρογιάλι της ουτοπίας''

   Γιατί είναι σημαντικό να' χεις κάποιον να σε πιάσει όταν είσαι έτοιμος να πέσεις, κάποιον να σε σηκώσει όταν έχεις ήδη βρεθεί χαμηλά. Γιατί ένας ώμος να κλάψεις και μια αγκαλιά να χωθείς είναι πιο σπουδαία απ' ότι φαίνονται. Γιατί ο πόνος που κουβαλάς μοιάζει ελαφρύτερος όταν τον μοιράζεσαι με κάποιον. Γιατί η αίσθηση πως ποτέ δεν θα βρεθείς μόνος, πώς πάντα θα υπάρχει κάποιος ή κάτι που θα είναι εκεί για σένα, είναι μοναδική.

  Κάθε δύσκολο βράδυ. Κάθε βράδυ που μαζί με τον ουρανό σκοτεινιάζει και η ψυχή. Κάθε βράδυ που το παρελθόν σε επισκέπτεται και το μέλλον σε φοβίζει. Κάθε βράδυ που όλα μοιάζουν άγνωστα κι αβέβαια. Κάθε τέτοιο βράδυ, αυτό που έχεις ανάγκη είναι εκείνος ο ώμος, εκείνη η ψιθυριστή φωνή. Τόσο απλό, μα τόσο πολύτιμο. Τόσο σπουδαίο, μα τόσο δυσεύρετο. 

" Αύριο θα' μαι πάλι μια χαρά"

Φυσούσε κοντά στη θάλασσα.
Τα μαλλιά της ανέμιζαν ~σχεδόν ενοχλητικά~ κι ένιωθε την αρμύρα παντού στο σώμα της.
Τα αστέρια φαίνονταν καθαρά στον ουρανό.
Βολεύτηκε στο παγκάκι.
Έκανε ψύχρα μα ήταν όμορφα.
Οι σκέψεις κατέκλυζαν το μυαλό της.
Ξανά μια αναδρομή στο παρελθόν.
Από αυτές που συνοδεύονται από ένα σωρό μελαγχολικά συναισθήματα.
Ένιωθε ανόητη.
Γιατί εξακολουθούσε να το κάνει αυτό στον εαυτό της;
'Εγυρε στον ώμο της φίλης της κι αναστέναξε.
"Αύριο θα' μαι πάλι μια χαρά", είπε.

Που πήγε εκείνη η φίλη, οέο;;

 

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΡΘΡΟ ΧΑΜΗΛΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ!

 
Δεν είχες κι εσύ κάποια στιγμή τη φίλη εκείνη που χάθηκε μόλις έκανε σχέση, ερωτεύτηκε ή έπαθε κόλλημα με κάποιον; Τι ακριβώς συμβαίνει τότε και κάνει τόσο εύκολο το να κάνεις πέρα τους ανθρώπους; Δεν ερωτεύτηκα αρκετά ή απλά είμαι σε θέση να αναγνωρίσω την αξία της φιλίας; Είναι απόλυτα κατανοητό το γεγονός ότι θες να βρίσκεσαι γύρω απ' τον (γι'αυτό τον καιρό τουλάχιστον)  άνθρωπο σου αλλά χελόουουου, υπάρχουν κι άλλα πράγματα σ' αυτή τη ζωή. Αρχικά θα πρέπει να ξεχάσεις τη λέξη ''δεδομένο''.  Οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται συνεχώς και τη στιγμή που θα δημιουργηθεί η αμφιβολία όλα είναι κρίσιμα. Είναι στο χέρι σου αν θα την εξαλείψεις ή θα την αφήσεις να αναπτυχθεί περισσότερο. Κι οι προτεραιότητες σου αλλάζουν κι η ανησυχία σου μια και μοναδική.  Του έχεις δείξει πόσο τον νοιάζεσαι, τον αγαπάς, τον σκέφτεσαι, πως θα έκανες τα πάντα και θα έδινες τα πάντα;; Έιι!! Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που πρέπει να δείξεις το ανάλογο ενδιαφέρον. Εγωιστικά όλα αυτά;; Γεύτηκα την αδιαφορία κι η γεύση μου άφησε μια πίκρα...

Τώρα κι οι δύο ξέρουμε κι ας μη μιλήσαμε ποτέ

Είναι τόσο φανερό το τέλος που από καιρό έχει φτάσει. 

Τα συναισθήματα που έχουν πια παρέλθει.

Οι πονεμένες μελωδίες που έχουν άλλο προορισμό κι οι στίχοι που έχουν άλλο παραλήπτη. 

Το βλέμμα που δεν ψάχνει στο πλήθος εκείνη τη μορφή, μα μια άλλη.

Ένα γνώριμο σκηνικό, μια διαφορετική ιστορία. 

Ένα δυνατό ταρακούνημα.

~

Τώρα πια δεν έχει αξία να μάθω ή να μάθεις.
Τώρα κι οι δύο ξέρουμε κι ας μη μιλήσαμε ποτέ.