they say...

...bad things happen for a reason but no wise words gonna stop the bleeding.

Λένε πως κάθε τι κακό γίνεται για κάποιο λόγο.  Πως τα άσχημα πράγματα έρχονται στη ζωή μας για να μας κάνουν δυνατούς, έμπειρους και έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. Λένε πως ο Θεός στέλνει τις δυσκολίες σ’ αυτούς που μπορούν να τις αντέξουν και όχι στους αδύναμους. Λένε πως ύστερα από κάτι κακό πάντα ακολουθεί το καλό. Λένε, λένε, λένε… Όμως τίποτα από αυτά τελικά δεν είναι αρκετό για να διώξει τον πόνο. Τίποτα από αυτά δεν είναι ικανό να μας παρηγορήσει και να μας ανακουφίσει. Η πληγή δεν κλείνει με λόγια, όσο σοφά κι αν ακούγονται. Απ’ όποιου ‘’σπουδαίου’’ το στόμα κι αν πρωτοβγήκαν οι λέξεις. Και τι είναι αυτό που τελικά μας γιατρεύει? Νομίζω ο χρόνος. Οι πράξεις. Ίσως και τίποτα καμιά φορά να μην είναι ικανό να το καταφέρει. -κι εδώ λένε πως όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος. Και ίσως να έχουν και δίκιο.-

Προσπαθώντας λοιπόν να πιστέψω στα λόγια σας, δίνω στον εαυτό μου μια ελπίδα, έστω μικρή, πως όντως όλα γίνονται για κάποιο λόγο, πως όντως ακολουθούν καλύτερες μέρες.~ Σε εσάς λοιπόν που μου είπατε πως μετά τη βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο, περιμένω να δω.

♥

Μίλα ψιθυριστά ,αν μου μιλάς για αγάπη

γουίλιαμ σαίξπηρ

βροχή♥

βροχή
η μυρωδιά της, σε κάθε σου εισπνοή

η αίσθηση της, σε κάθε ακάλυπτο σημείο του σώματος σου

οι επιθυμείες που σου προκαλεί

μια ζεστή αγκαλιά

μια φλόγα στο τζάκι

~αν κι ακόμα το κρύο δεν ήρθε~

οι αναμνήσεις που σου φέρνει στο μυαλό

τη μέρα που περπατούσες χωρίς ομπρέλα

ελεύθερος, μες τη βροχή

τη μέρα που ονειρευόσουν

κοιτώντας τις σταγόνες να κυλούν στο τζάμι

τη μέρα που χαμογελούσες

γιατί είχες γίνει μούσκεμα, μα σ' άρεσε τόσο πολύ

τη μέρα που σε κοίταξε

κι ένιωσες την αγάπη πιο δυνατή απ΄τη βροχή

~ ~ ~

όμορφη η βροχή, μ' άλλοτε πάλι όχι!

όχι όταν σου θυμίζει ό,τι σου λείπει

ό,τι έχεις χάσει ή ό,τι ποτέ δεν απέκτησες

όχι όταν δεν είναι εδώ εκείνος να την απολαύσετε μαζί

να τη δείτε μαζί, να τη νιώσετε μαζί

όχι όταν οι σταγόνες της ενώνονται με τα δάκρυα σου

κυλούν στο πρόσωπο σου και χάνονται

~ ~ ~

τώρα που ήρθε η βροχή μη φύγεις

‘’όσο υπάρχουν άστρα να μετρώ θα περιμένω’’

Κι έμεινε εκεί, δίπλα στη θάλασσα
κάτω απ’ τον απέραντο ουρανό,
μέσα στη σιωπή που τόσο δυνατά ηχούσε,
στο κρύο, που το μικροσκοπικό σώμα του διαπερνούσε
τα’ άστρα να μετράει…

‘’όσο υπάρχουν άστρα να μετρώ θα περιμένω’’

                                                                  

memories*

Dr. Hause.

Αναμνήσεις. Ένας τρόπος να κρατάς τις στιγμές που πέρασαν. Αυτές που έφυγαν και δεν θα ξανάρθουν. Και σήμερα διάβασα κάπου πως η ανάμνηση έχει καλύτερη αίσθηση ακόμα κι από την ίδια την στιγμή. Όπως και να’ χει όμως αυτή είναι που θα κουβαλάς πάντα μαζί σου. Άλλοτε όμορφη ανάμνηση. Ένα χάδι, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά. Κι άλλοτε άσχημη. Πόνος, θλίψη. Κι αυτές οι αναμνήσεις χρειάζονται όμως, για να μας θυμίζουν πως έτσι γινόμαστε πιο δυνατοί. Συνήθως τα βράδια, όταν πέφτεις να κοιμηθείς, τότε είναι που έρχονται οι αναμνήσεις και κατακλύζουν το μυαλό σου. Τότε είναι που όλα επιστρέφουν. Όλα ζωντανεύουν ξανά. Πράγματα που σου λείπουν. Άνθρωποι που ήταν εκεί μα τώρα έχουν φύγει ή σιγά σιγά απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Συναισθήματα που ένιωσες μα τώρα έχουν χαθεί ή έχουν ξεθωριάσει στο χρόνο. Δεν τις ελέγχεις εσύ. Έρχονται και φεύγουν όταν εκείνες θέλουν. Γλυκιά η ανάμνηση, μα άλλοτε ανυπόφορη. Μα είναι αυτές που μας θυμίζουν ποιοι είμαστε, πως φτάσαμε ως εδώ. Μας θυμίζουν όσα μας στιγμάτισαν και μας διαμόρφωσαν. Οι αναμνήσεις είναι τα κομμάτια ενός πάζλ, του εαυτού σου.

memory is a way of holding on to the things you love, the things you are, the things you never want to lose.

ο πιο γλυκός εκείνος άνεμος ♥

Σήκωσε τα μάτια σου στον ουρανό
υπάρχει κάτι εκεί που όμως δεν το βλέπεις
δεν το βλέπεις μα υπάρχει
δεν το βλέπεις μα το νιώθεις
κι αυτό και την κάθε του συνέπεια όταν εκείνο φεύγει

ο έρωτας, που είναι ο γλυκός εκείνος άνεμος
άνεμος..που μπορεί όμως με δύναμη τόσα να καταστρέψει
ρισκάρεις
γιατί θέλεις να το νιώσεις
την αίσθηση αυτή που σε κάνει να ανατριχιάζεις
όταν διαπερνάει το σώμα σου
γιατί θέλεις να το μυρίσεις
κλίνεις τα μάτια.  -είναι  πιο όμορφο. πιο μυστήριο-
γιατί θες να το εξερευνήσεις, να το ανακαλύψεις
-πάντα σε τραβάει κάτι το καινούριο-

άνοιξε το δικό της παράθυρο και τον άφησε να μπει
την διαπέρασε γλυκά μα ύστερα την έριξε κάτω
όπως τα φύλα απ’ τα δέντρα μαραίνονται και πέφτουν
όταν το  μελαγχολικό  φθινόπωρο καταφτάνει
έτσι κι αυτή μαράθηκε
και νιώθει αδύναμη τώρα
ευάλωτη

δες ξανά στον ουρανό
είναι ο έρωτας που πέταξε
τον πήρε ο άνεμος μαζί του
θα ξανάρθει?
ο άνεμος δεν χάνεται
ίσως ξανάρθει
μα μπορεί αυτη τη φορά να βρεί το παράθυρο της κλειστό

σήμερα...ευχήθηκε κάτι

δίπλα στη θάλασσα καθόταν και κοιτούσε τον ουρανό
το φεγγάρι ήταν όμορφο απόψε
ολοστρόγγυλο και φωτεινό
έπεφταν αστέρια
όταν πέφτει  ένα αστέρι κάνεις μια ευχή
πιάνει; δεν ήξερε, μα δεν το πολυπίστευε κιόλας
είδε πολλά να πέφτουν
όμως όταν ύστερα από κάθε αστέρι έψαχνε να βρει τι ήταν αυτό που επιθυμούσε για να ευχηθεί, χανόταν
τι επιθυμούσε πραγματικά;
κι ύστερα αναρωτιόταν αν άξιζε να χαραμίσει μια ευχή για εκείνον
να τον φέρει λίγο πιο κοντά
να τον νιώσει λίγο πιο κοντά
μα ξέρεις κάτι;
δεν ευχήθηκε για εκείνον. Ούτε μια ευχή
γιατί ήξερε πως εκείνος δεν θα ζητούσε στα αστέρια να την φέρουν κοντά του
γιατί τα δάκρυα που είχαν κυλήσει από τα μάγουλα της για εκείνον ήταν πολλά περισσότερα από τα αστέρια που είδε να πέφτουν
γιατί τελικά είχε κουραστεί
ίσως και τα αστέρια πέφτουν γιατί έχουν κουραστεί εκεί ψηλά
ίσως παρόλο που λάμπουν υπάρχει κάτι άλλο που προσπαθούν να κρύψουν
μήπως νιώθουν κι αυτά μόνα; μήπως και σ’ αυτά λείπει κάτι;
θα ήθελε πολύ να βρει ένα αστέρι και να το ρωτήσει
~ ~ ~ ~ ~
σήμερα. σήμερα που αστέρια πέφτουν από τον ουρανό
σήμερα... ευχήθηκε κάτι